ارائه کننده: سیدمیلاد خطیب‌شهیدی

چکیده:

در این جلسه، به طرح دو دیدگاه معارض درباره قیام امام حسین(ع) و ارزیابی هر یک با استفاده از شواهد تاریخی خواهیم پرداخت.

قائلان به دیدگاه اول که از میان آنان می­توان به متفکرانی همچون شهید مطهری، دکتر شریعتی و علامه طباطبائی نام برد، معتقدند که امام با علم به شهادت خویش از ابتدا برای کشته شدن قیام کردند. خواهیم دید که این تحلیل ارتباط نزدیکی با اعتقاد به نامحدود بودن علم امام دارد.

در مقابل، دیدگاه دوم، که ریشه‌های آن را می‌توان در آراء علمایی همچون شیخ مفید و شیخ طوسی یافت، بر این باور مبتنی است که علم امام محدود بوده و امام از همه چیز آگاه نیست. قائلان به این دیدگاه بر این باورند که امام حسین(ع) نه به قصد کشته شدن، بلکه برای تشکیل حکومت قیام نمودند و از ابتدا نمی‌دانستند که در این راه به شهادت خواهند رسید. بر این اساس، شهادت امام و اسارت اهل بیت ایشان نه‌تنها مطلوب امام نبوده، بلکه بر خلاف میل آن حضرت و به رغم تلاش فراوان ایشان برای پیشگیری از هرگونه درگیری نظامی بر ایشان تحمیل شده است. نشان خواهیم داد که این دیدگاه که سابقه طولانی‌تری نزد علمای شیعه داشته است، از سازگاری بیش‌تری با شواهد تاریخی برخوردار است.

در خاتمه با طرح بحثی پیرامون مسئله‌ی علم امام و حدود آن شواهدی ارائه خواهد شد که نشان می‌دهند علم امام محدود به حدی است که بیش از آن نمی­داند و این عقیده موافق نظر علمای متقدم شیعه است.

زمان: دوشنبه ۲ دی، ساعت۱۶:۳۰

مکان: طبقه‌ی دوم ساختمان معارف،‌ انتهای راه‌رو، دفتر مطالعات فرهنگی